باز می آیی سراغم ؟

یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386

دوران گذار ...

سلام

توجه:

آدرس دوستان پرشین بلاگی را اسلاح کردم !

تبر به دست باغ ما ، به ریشه فکر می کند

به تیر های خانه اش همیشه فکر می کند

به آب های رفته ای که می رسد به پای من

به سایه های ثابتی که زیر دست های من ...

و من سقوط می کنم ، به جان ِ مرگ و زندگی

و من هنوز مانده ام ، میان ِ مرگ و زندگی ـــ

ـــ به انعکاسِ ضرب های تیشه گوش می دهم

ترانه های مرگ را ، همیشه گوش می دهم ـــ

ـــ به این صدای آشنا ; " بزن ، بزن اذان شده "

تبر به دست ِ باغ ِ ما ، تبر چه مهربان شده !

چقدر بوسه می زند به دست های نازکم

از این به بعد قصه را ببخش اگر کمی رکم !

ببخش اگر به یاد من می آید اشتباه ها

که پاک هم نمی شود کثافت ِ نگاه ها

نگاه های هرزه ای که پای ریشه کاشتی

قرارهای محکمی که با تبر گذاشتی

شبیه سیب می رسند و نوبت ِ نهال ها

ومن سقوط می کنم...! پس از گذشت ِ سال ها

اگر چه کُنده ای شدم ، اگر چه بد شکسته ای

ولی ببین هنوز هم به روی من نشسته ای

تبر به دست باغ ما ! کمی به من نگاه کن !

اگر دلت برای من نسوخت اشتباه کن

بزن به نام زندگی ، تمام ِ باغ مال ِ تو

تنی شکسته مال من ، زمین داغ مال ِ تو

***************************

ساختار ظاهری :

تبر به

دست ِ باغ ما ،

به ریشه فکر می کند

به تـــیرهای خانه اش همیشه فکر می کند

به آب هــــــای رفته ای که می رسد به پای من

به سایــــه هـــای ثـــابـــتـــی که زیـــر ِ دســـــت های من ...

و مــن سقــــــوط می کنم،به جـــــــــان ِ مــــــــرگ و زنــــــــدگـــــی

و مـــــن هنــــــــوز مـــــــــانــــــــده ام ، مـــــــــیــــــان ِ مــــــرگ و زنــــدگی

به انـــــعــــــکــــــاس ِ ضربــــــــــــــــــــ هـــــــــای تـــیـــشـــه، گـــــــوش مــــی دهم

تـــــــرانـــــــــه هـــــــای مـــــــرگ را ، هـــــــمــــیــــــــــشــــــــــه گــــــوش مـــــــی دهـــم

بـــــــــه ایــــــــــــن صــــــــــــدای آشــــــنـــــا "بـــزن، بـــــــزن ، اذان شــــــده "

تـــــبـــــــــر بـــــــه دســــــت ِ بــــاغ ِمــا ! تــــــــبــــــر چــــــــه مــهــــربــــان شـــــــده !

چـــــقـــــــدر بــــــــوسه مـــــــــی زنـــــــد بــــــــه دســــــــت هـــــای نــــــــازکــــــــــم !

از ایــــــــــن بـــــــــه بــــــعـــــد ِ قــــــصـــــــه را بـــــــبـــخـــش اگــــر کــــمی رُکــم

بـــــبــــخـــــــــش اگــــــــر بــــــــه یــــــــاد ِ مـــــــن مــــی آیـــــد اشـــتــبــاه ها

کــــــــــه پــــــاکـــــــــ هــــــم نمی شـــــود ، کــــثــــــافت ِ نـــــگــــاه ها

نــــگـــــاه هـــای هـــــرزه ای کـــــه پــــای ریـــشه کــــاشـــتـــی

قـــرارهـــای مــــحــکـــمی کــــه بــــا تـــبـــرگـــذاشـــــتی

شبیه سیـــبـــ می رسند و نوبـــتـــــ نـــــهــــال هـــا...

و من سقوط می کنم...! پس ازگذشت ِ سالها

اگر چه کُنده ای شدم ،

اگر چه بد شکسته ای

ولی ببین! هنوز هم به

روی من نشسته ای

تبر به دست باغ ما !

کمی به من نگاه کن!

اگر دلت برای من

نسوخت اشتباه کن

بزن به نام زندگی ،

تمام ِ باغ ، مال ِ تو

تنــــی شکسته مـــــال مــــن ،

زمیــــن ِ داغ مــــــال ِ تــــــــو

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 20:11 | | لينک به اين مطلب

چهارشنبه سوم مرداد 1386

مثنوی هم عالمی دارد !

سلام

مثنوی اول :

دلم برای دو چشمی که از خودش افتاد

نمی شود که نسوزد ، نمی شود ... فرهاد !

_منی که روز و شبم را خیال می بافم

بیا ببین ! همه شیرین شدند اطرافم

در این زمانه که لیلا نگاه می خواهد

چه عاشقی!؟ دل ِ مجنون گناه می خواهد

گذشت قصّه ی گرگی که گله را می بُرد

و از خزانه ی چوپان فقط کتک می خورد

گذشت مصرف داروی عاشقی ، دکتر !

نمی دهد دهنم بوی عاشقی ... دکتر

به پیچ هرزه ی من نسخه ای بپیچانید

وَ استفاده کنید از هرآنچه می دانید

کسی که مثل خودم ادّعاست ، می گوید

تمام ِ عاطفه ها مرده ! راست می گوید

نشد که « من » کَمَکی هم به « ما » بیندیشم

آهای کرم به ظاهر قشنگ ابریشم !

درون ِ وزن ِ وقیحانه ات ، همیشه بلول

* لجن ، لجن ، فعلاتن ، لجن ، لجن ، مفعول *

کنار جوب ِ خیابان ، فروش خواهد رفت

تنی که شخصیتش زیر دوش خواهد رفت

بیا ببین ! همه عاشق شدیم ، اینجوری !!!

دوباره مثل ِ شقایق شدیم ، اینجوری :

سیاه ، سینه و دستی که شُسته در خون است

برای بردن ِ لذت ، (( دو روز )) مجنون است

دلم برای دو چشمی که از خودش افتاد

نمی شود که نسوزد ، نمی شود ، فرهاد

*: مصرعی مشابه به مصرعی از آقای محمد سعید میرزایی .

مثنوی دوم :

برای پر زدن از غم دو بال کم دارد

پرنده ای که غمش انتقال کم دارد

شماره های مرا اشتباه می گیرد

همیشه پشت خطوطم پناه می گیرد

ولی شما به غمش احترام بگذارید

پس از شنیدن دردش پیام بگذارید

منی که بال ِ خودم را به دیگران دادم

از آسمان ِ وجودت ، به چاه افتادم

نه یوسفم که بگویی برادری دارم

نه مریمم ، نه محمّد ، نه مادری دارم

همین که فکر توام ، یک بلند پروازیست

دلم به اوج ِ حضورت در آسمان راضیست

مرا به قیمت ِ پرواز ِ بیکران بفروش

پرنده باش و زمین را به آسمان بفروش

بزن به عالم ِ بالا ، قفس که چیزی نیست

تو عاشقانه کشیدی ... نفس که چیزی نیست

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 12:0 | | لينک به اين مطلب

درباره وبلاگ

فهرست اصلي

پيوندهاي روزانه

نوشته هاي پيشين

پيوندها

آمار وبلاگ