پنجشنبه سی ام فروردین 1386

بوی صداقت

نمیدانم چرا ولی خیلی چسبید !

 

باز هم زیاد حرف نزنم بهتر است بخوانید و کمکم کنید !

 

 توجه :

 

تغییرات لازمه صورت گرفت  ... مخصوصا نقدی که خانوم مونا زنده دل  کرده بودند ! 

امیدوارم تقریبا شعرمو کامل کرده باشم ...  

 

                                                     

 

 

                                                بوی صداقت   

 

 

 

 عشق  , حالا   می دهد  بوی   صداقت              حکم صادر می شود, از روی عادت

 

های مجرم ! در غزل  . شاکی نداری ؟؟             شعر ها   خالی  شده  از    ارتکابت  

 

جای  زخمی مانده  در  احساس ِ کاغذ               این قلم . نوک می زند  . با استقامت

 

درد. من را می کِشد, من هم سرش را              اشک پایین می رود . در این  رقابت  

 

هیچ کس  دردی که من  دارم  . ندارد               آن  زمانی  که  نگاهم   با  شکایت ...

 

لحظه ها  را  می بَِرد  از  یاد  .  امّا                عشق   بالا رفته  از   تکنیکِ ساعت

 

مرگ  ,   پایانی ندارد,  تا  تو هستی                مرگ حاشا  می شود  در چشم هایت

 

این غزل بو می دهد , بوی  رهایی !               عشق  ,  حالا می دهد  بوی  صداقت !

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 23:32 | | لينک به اين مطلب

یکشنبه بیست و ششم فروردین 1386

همسرم دفتر. دخترم غزل !

                                           

سلام ... زیاد حرف نمیزنم ! بخوانید :

 

تغییرات در شعر اول انجام شد !   در بیت ۶ و ۸ ( ممنون از راهنمایی ها ! )

 

 

 

 

                                                  آقای مدیر !

 

 

 

 

 از دست ِ  شلوغی ,  انزوا , می خواهم           اَه اَه  نکشید !  من ,هوا  می خواهم

 

انگار  صدایم   به  شما  ...   نه  شاید ...          این حنجره , افتاده , صدا می خواهم ؟!

 

اصلا ً  تو  بگو  لال  شوَم  !   امّا  من           با شعر نوشته ام ¬...  خدا می خواهم _ ¯

 

یک  نامه  به  دستت  بدهم  با  پوزش            در آن بنویسم  , که چه ها  می خواهم

 

                                                      *

 

گم   کرده ی  من  هنوز  ,  پیدا  نشده             از گم شدنم دو  دست و  پا می خواهم

 

تنگ است  دلم  , سیاه  و تاریک شده             آقای مدیر ! ! ! از  تو  جا می خواهم

 

هر کس  به کسی قفس شده  در عالم              من در قفس  دلم  ,  تو را می خواهم

 

با این همه کاری  که  نکردم  از  تو :            تا درّه ی  عشق  ,  ارتقا  می خواهم

 

یک گوشه مرا بچسب  باطل  نشوم !             یک گوشه, بهشت از شما می خواهم

 

اینجا همه  , تولیدی  ِ  پایان  هستیم                آقای  مدیر  ,  انقضا  ,  می خواهم 

 

غزل دوم : به دلیل فجاعت وزنی حذف شد !                                  

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 20:45 | | لينک به اين مطلب

سه شنبه بیست و یکم فروردین 1386

هجوم آماج غزل ... خدا رحم کند !

سلام بچه ها امیدوارم حالتون خوب باشه . الحمدلله بعد عید آماجی از غزل ها بهم هجوم آوردند و من هم ناچارم که حد اقل نصفشونو باهاتون در میون بذارم . چون با هر شعر ضعیف و یا قوی من به نکات جدید تری پی می برم ...

به هر حال از گداشتن کار ضعیف هیچ ترسی ندارم ... چون نقاط ضعفی که دارمو میتونم بر طرف کنم ...

ببخشید زیاد حرف زدم !

این دفعه با ۲تا غزل که امیدوارم  ۲تاشونم بخونید و بهترینشو انتخاب کنید و نکات - و + رو بهم بگید واقعا ممنون میشم .

 

 

غزل اول :

 

 

                                                    (( بووووووق  ))

 

 

هر کس به جرم ِ نبودن ... صدای بوق                     خطّی که داده عموما ً ... صدای بوق

 

_ شاعر شدی  که بگی  خط  نمی دهد ؟                   شاعر شدم  که دقیقا ً ... صدای بوق

 

_ شاید تو از (( 117)) جدا شدی ؟؟                       آقا ! الو ! به خدا  من ... صدای بوق

 

_وقتش رسیده بگو ! .. .قطع میشود                    _ وقتش رسیده حضورا ً... صدای بوق

 

حالا صدای خواهش ِ ممتد برای تو             حالا تمام  ِ ز ن د گ ی  ز ن...   بوق

                                                                                                     بوق

                                                                                                         بوق 

                                                                                                             بوق...

 

تلفن قطع شد !

به دلیل سو‌‌ئ تفاهمات خود پرستی نمیگم شاعرش کیه فقط تا همین حد بدونید که خودمم!

 

 

غزل دوم : 

 

 

 

                                               بی معرفتی 

 

 

 

 

روزی  که 2 تا  ,  2تا  ,  قلم می دادم                 بی معرفتی شد   از    قلم   افتادم

 

یک جوجه ی  زشتم انتهای این صف                 انگار  همه  خسته  شدند   از یادم

 

اینجا همه مغرور ِ  غرورند ...  ولی                  من می شکنم ,  تا  برسد   فریادم

 

آری! تو بگو: جوجه ی زشتم ... امّا                    تا  قو , شدنم  به هر کسی  دلدادم

 

                                                     ¯

 

حالا بنویس !!  اسم ِ من را ....  آقا !                 بی معرفتی شد   از  قلم   افتادم  !!!

 

 

 

 

 

به دلایلی این پست از ۳ غزل به ۲ غزل کاهش پیدا کرد ! 

  

 

 

                   ببخشید اگه تا اینجا خسته شدید عوضش تا۱ هفته از دستم راحتین ... فقط

                          ((  دستتون درد نکنه نقد و نظر یادتون نره ها ! ))

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 19:49 | | لينک به اين مطلب

سه شنبه چهاردهم فروردین 1386

بزن به سیم نبودن

سلامی دوباره ...

از اینکه انقدر زود آپ کردم معذرت میخوام هر چقدر زور زدم مثنوی پست قبلو درست کنم دیدم نه ! نمیشه !! حالا بی خیال عوضش این دفه یه غزل براتون میذارم که مشکل وزنی نداره

یه خبر خوب دیگه : اونم اینکه من تقطیع هجا ها رو یاد گرفتم و میتونم اونارو تبدیل به اوزان شعری کنم  البته فعلا کامل را نیافتادم اما از همه ی دوستانم مثل آقای سلیمانی و اعضای گروه توتم که من و کمک میکنن خیلی ممنونم

بریم سراغ غزل من ؟ << پس نظر یادت نره ها ! >>

توجه : به دلیل فجاعت وزنی پست قبل حذف شد !

 

                                                              مرگ نجابت

 

 

 

 

 صدای تلخ  ِ شکایت , دوباره در گوشم              به جرم  ِ  مرگ نجابت , سیاه می پوشم

 

 همیشه گرگم  و با  یک  نقاب ِ  چوپانی              ز ِ سینه های صداقت, دورغ می دوشم

 

 خلاف ِ حُرمت  ِ مجنون ,همیشه با لیلا                از اشتهای  2  لیوان , شراب می نوشم

 

 خدای  مهر و عدالت  ,  کجای دنیایی ؟               تمام  ِ بار ِ  حوادث  , نشسته  بر دوشم

                                                  

                                                         *

                                                         *

                                                         *

 نفس رسیده به آخر , که مرگ می گوید :           بزن به سیم  ِ  نبودن  ,  بیا  به  آغوشم   

 

 

 

 

شاعر : پدرام

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 15:20 | | لينک به اين مطلب