تبليغاتX
باز می آیی سراغم ؟
سه شنبه سی ام آبان 1385
طرح قالی

طرح قالی

 

 

 

با خیال بی خیالی

                      میزنم طرح تبسّم

                                           خسته ام از ناز گل ها

                                                                      گره ی کور ترحّم

می زنم طرح قشنگی

                          روی بوم و طرح قالی

                                                       آخر خط مینویسم

                                                                              نمره ی طراح عالی

میکشم روح ترانه

                       روی قالی قشنگم

                                              می زنم به رنگ مهتاب

                                                                           بنازم  به دل تنگم

بین طرح و نقش قالی

                           ددشمنی جایی نداره

                                                    آخه تار و پود قالی

                                                                             عطر یاری کم نداره

خوش اومد هر کی نیومد

                                خوش اومد اونی که اومد

                                                                قصه امشب پدارم

                                                                                        به روی قالی سر اومد

 

 

 

شاعر:پدرام

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 13:9 | | لينک به اين مطلب
شنبه بیست و هفتم آبان 1385
کلاس ما ...

کلاس من

 

 چی میشه باز سرنوشت

 

         مشق منو کی نوشت؟؟؟؟

 

                                               کی میره پای تخته؟؟؟؟

 

                                                                خوشتیپه یا شلخته ؟؟؟؟

 نمره های جور با جور

 

       با طعم شیرین و شور

 

                                                     یکی یکی , میگذره

 

                                                                 هوشو ز سر می بره.....

 بوی جوراب اصغر

 

           یکی از یکی بدتر

 

                                                       بگذریم از عطر خوش

 

                                                                       بریم سر دل خوش

 

قلی یه پنج گرفته

 

        بس که آقا خرفته

 

                                                               تو کلاس تنبلا

 

                                                                    شدم باهوش تنها

 

 با نمره ی دوازده

 

     کلاس یهو میگه :  اََه

 

                                                                اینه وضع کلاسم

 

                                                                       تو مدرسه پلاسم

 ولی یه حالی داره

 

     داش پدی غم نداره

 

                                                             درساشو خوب میخونه

 

                                                                             وظیفشو می دونه   

 

 

 شاعر: پدرام

 

 

 

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 21:39 | | لينک به اين مطلب
شنبه بیست و هفتم آبان 1385
گفته ها

 

یکی میگه ....

 

 

 

یکی میگه : هی پسر

شعرا واسه خودت نیست

اون یکی یک دم میگه

نمره ی تو نشد بیست

 

 

 

                            یکی میگه؟ باورم

                            نمیشه که تو گفتی

                            میگم چرا نمیشه

                             میگه : بس که خرفتی

 

یکی میگه : آفرین

نابقه ی زمونی

ترشی نخور دیوونه

شاید یه چیز بمونی

 

 

                         یکی میگه: داش پدی

                         برام یه شعر می سازی ؟؟؟

                         میخوام بسازم اما

                         میگه بگی می بازی ( آخه استادم گفته نذار از شعرات استفاده ی ابزاری کنن )

 

یکی میگه: ولش کن

اینا همش بازیه

بچسب به آب و نونت

کی به اینی راضیه؟؟؟

 

 

                           یکی میگه :  داداشی

                           مهم اینه , تو. باشی

                           شعر واسه ما بهونست

                           حتی شاعر نباشی

 

 

یکی یکی میگنو

میگذره باز زندگی

قربون اون مرامت

باعث شرمندگی

 

 

                            ولی یه چیز مهمه

                             وقتی که میشی مشهور

                            هر کی که هر چی میگه

                             نه سرد بشی . نه مغرور

 

 

 

 

شاعر: پدرام

 

 

این شعردرمورد تفکراتی که دیگران نسبت به من دارن  امید وارم خوشتون بیاد نظر یادتون نره ها

 

 

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 21:30 | | لينک به اين مطلب
جمعه بیست و ششم آبان 1385
قشنگه اما ...

قشنگه اما

غروب قشنگه اما

چرا دلم میگیره؟

خاطره ی غروبو

هیچ وقت یادم نمیره

      *********

      بارون قشنگه اما

      چرا دل. بی قراره

     به زیر بارش نور

     همش . فکر فراره

     **********

عشق قشنگه اما

چرا دلم شکسته؟

بسوزه از درد عشق

که رو آتیش نشسته

     **********

     شمع قشنگه اما

     آب میشه و میسوزه

     پروانه از داغ دل

     لبو به هم می دوزه

    ***********

گریه قشنگه اما

از تو چشام می ریزه

تو رو خدا پاک کنید

اشکای ریزه ریزه

    ***********

      بهار قشنگه اما

     زندگی دوباره

     تو این سِیر تحوّل

     خوش اومدی نداره!!

    ***********

پاییز قشنگه اما

برگا همه میریزن

خزونیای مغرور

همه . اهل پاییزن

   ***********

     ماه قشنگه اما

     شب ماهشو می یاره

     تا صبح میشه می مونیم

     تو حسرت ستاره

   ***********

....... قشنگه اما

نباشه غم میگیرم

یه چیزی رو میدونید؟؟؟

بدون اون میمیرم

    **********

        خدا قشنگه اما

        اما دیگه نداره

         قشنگیای عالم

         خدایی کم نداره

 

شاعر: پدرام

 

این پسرم قشنگه اما     (نظر یادتون نره ها !!! )  باشه ؟؟ آفرین

 

راستی از کی هستش که عکسامو نذاشتم   تا هفته ی بد یکی میذارم

 

 

  

 

  

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 19:59 | | لينک به اين مطلب
سه شنبه بیست و سوم آبان 1385
دستان مهربان خدا

                                          دستان مهربان خدا

 

 

 

دستان مهربان خدا روی شانه ام

 

                                                    بی بام بوم و بم و کوی خانه ام

 

همچو تب سرما زده دراوج خستگی

 

      

                                                 هر لحظه به دنبال گرمای لانه ام

 

امید آخر . از سر من میرود بُرون

 

 

                                                 مست و خمار کمی عطر دانه ام

 

این امتحان نحیفت مرا ز پا انداخت

 

 

                                               کز راه تو می آیم و با سرروانه ام

 

پدرام خوشزبان توتنها و خسته است

 

 

                                             دستان  مهربان  خدا روی  شانه ام

 

 

شاعر: پدرام

 

 

این سنگین ترین شعر عمرم بوده .. خوشحال میشم اگه در مورد این شعرم نظر بدید.

 

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 21:51 | | لينک به اين مطلب
دوشنبه بیست و دوم آبان 1385
بود و نبود من تویی
 

واقعا آخرشه   اورجینال خیلی به خودم چسبید   چون این شعر از دل بر اومده

 

حتما بخونییییییییییییییییییییییید!!!

 

 

ترانه ی سکوت تو

آرامش قلب منه

چشمای مظلوم شما

آتیش به فلبم میزنه

*******

یادت بمونه نازنین

ای بهترین گل زمین

همیشه من کنارتم

کنار تو . فقظ همین

********

آرام جان دل من

عاشقترین . خوشگل من

به دست مهربون تو

حل میشه باز مشگل من

 

                                                             گریه نکن . مهربونم

                                                             درد تو رو من میدونم

                                                             قسم به قلب پاک تو

                                                             از ناز چشمات می خونم

                                                              **************

                                                              تا تو بیای از راه دور

                                                             باز میزنم ترانه ای

                                                              جون و دلم فدای تو

                                                             که بهترین بهانه ای

                                                             ****************

                                                           چند روزی که ندیدمت

                                                           به هر کجایی سر زدم  

                                                          حرف تو رو گوش دادمو

                                                           دلو به دریا نزدم   

                                                  *********************

آخه بهم گفته بودی

بدونه تو اشک نریزم

جمش کنم تو دلمو

تو دامن تو بریزم

*********

نور شهود من تویی

حکم وجود من تویی

چیزی نگو . خودم میگم

بود و نبود من تویی

*******

بسه دیگه باید برم

فردا یه امتحان دارم

اگه نرم ممکنه که

تو امتحان گل بکارم

 

 

به خاطر این بیت آخرم شده نظر بدیدااا 

                                                                                                           

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 15:16 | | لينک به اين مطلب
شنبه بیستم آبان 1385
با توام تا آخرین نفس !!!

با توام تا آخرین نفس...

 

چقدر سخته

غریبی رو بیبینی

که داره از چشاش بارون می باره

همیشه دست من رو صورت تو

همیشه چشم تو

ابر بهاره

 

********

یه قولی بهت می دم

یادم نمیره

اگه روزی ... برادر هم بمیره

نباید قلب تو ماتم بگیره

 

********

همیشه پیشتم ای بهترینم

نبینم اشکتو زیباترینم

فدایت میکنم آرامشم را

پذیرا باش اینک خواهشم را

 

********

به چشم اشک بار مهربانت

به گرمای وجود دست هایت

تو را من لحظه لحظه می پرستم

همیشه هر کجا من پیشت هستم

 

 

 

 

شاعر: پدرام کوچولو

 

 

 

به خاطر سوال های مکرر که چرا من تو شعرام از اسم خودم یعنی اسم واقعیم استفاده نمیکنم باید بگم که من از

 

همین اولشم تخلص و اسم مستعار پدرام و برای خودم انتخاب کردم و عوضشم نمیکنم ... دوست ندارم همون

 

اسمی که تو ادارات و مدرسه  منو صدا میکنن .. دوستامم منو با همون اسم صدا کنن به هر حال الان پدرام به

 

اون یکی اسم میچربه  یعنی به جز خانواده همه منو پدرام صدا میکنن از سال پنجم ابتدایی پس انتظار نداشته

 

باشید عوضش کنم .. باشه ؟؟؟ آفرین   راستی این شعر با بقیه ی شعرام فرق می کنه ؟؟؟  

 

 

نوشته شده توسط یاسر قنبرلو در 16:53 | | لينک به اين مطلب
دوشنبه پانزدهم آبان 1385
خصوصیات اخلافی پدرام !!!

سلام بچه ها این شعر در مورد خصوصیات اخلاقی ¸ علایق مثبت و منفی من به چیز های مختلف هستش احیانن اگه کسی منو نمیشناسه  یا می خواد

 

منو بهتر بشناسه پیشنهاد میکنم این شعرو حتما بخونه ... هم با نمکه  هم قشنگ !  راستی  نظر یادتون نره سفارشاتونم تا آخر هفته می یآد تو

 

بلاگ .. از همه ی اون هایی که نظر میدن کمال تشکرو دارم واقعا ممنونم . انشالله که بتونم جبران کنم .

 

 

 

ای قلم ¸ من بیقرارم

 

 

باز میگویم ترانه

 

باز با هر نوع بهانه

 

                                 می زند بر خانه ی من

                                

                                  این دل دیوانه ی من

 

 

شهرت و نام و وقارم

 

ای قلم ¸ من بیقرارم

 

                                می نویسد دست و بالم

                              

                                کاغذ مشکی ندارم

 

 

برگه ی من رنگه نورِه

 

زندگیم غرق غرورِ ه

 

                               رنگ آبی عشق من بود

                              

                              زندگی رنگش قشنگ بود